دانشگاه گیلان تغذیه آبزیان 2980-8499 6 4 2020 12 21 Effects of different protein levels on growth indices of common carp (Cyprinus carpio) fingerling in the intensive culture system تأثیر سطوح مختلف پروتئین بر شاخص‌های رشد بچه ماهی کپور معمولی (Cyprinus carpio) در سیستم پرورش متراکم 1 10 5008 10.22124/janb.2021.19157.1128 FA مهری سمائی دانش‌آموخته کارشناسی ارشد مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی، گیلان بابک تیزکار بخش شیلات، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان گیلان، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، رشت، گیلان مهرداد ملکی بخش شیلات، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان گیلان، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، رشت، گیلان نائره بشارتی بخش شیلات، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان گیلان، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، رشت، گیلان Journal Article 2020 07 01 The present study examined the effects of different protein concentrations on growth of juvenile common carp kept in 15 fiberglass ponds (0.5 × 2 × 2 m) under intensive culture system involving 5 treatments and 3 replications, based on the following raw protein contents (24.22, 26.15, 28.32, 30.31, 33.29%) included in the fish diet for a period of 60 days and with a water temperature ranging 22-31oC, and dissolve oxygen level of 5.1-7.3 mg/L to determine diet formulation ensuring an optimum growth performance. Each rearing pond was introduced with 250 pieces of juvenile fish (4 ± 0.66 g) amounting to an average of 1 kg fish biomass. The results indicated that juveniles receiving protein levels of 28.32% and 26.15% had the highest body weight, specific growth rate, weight gain percentage and protein yields (p≤0.05). In addition, the feed conversion ratio related to these two diets showed significant decline (p≤0.05). The condition factor and survival rate remained the same across all treatments (p≥0.05). The study revealed that the protein increment ratio of up to 28.15% in the diet contributed to the increased growth indices among juvenile common carp and concentrations beyond that did not lead to any effective increase in fish growth. تحقیق حاضر به منظور بررسی تأثیر سطوح مختلف پروتئین جیره غذایی بر شاخص‌های رشد بچه ماهی کپور معمولی در کارگاه پرورش متراکم و در 15 حوضچه مربع شکل فایبرگلاس (ابعاد 2 × 2 × 5/0 متر) در 5 تیمار و سه تکرار بر اساس محتوای 29/22، 33/24، 15/26، 32/28 و 31/30% پروتئین خام جیره طی 60 روز در دامنه دمای آب 31-22 درجه سانتی‌گراد و دامنه اکسیژن محلول 3/1-7/5 میلی‌گرم بر لیتر انجام شد تا عملکرد بهینه رشد برای بهترین جیره معین شود. هر حوضچه با 250 قطعه بچه ماهی با میانگین وزن بدن 66/0 ± 4 گرم ماهیدار شدند. نتایج نشان داد بچه ماهیانی که از جیرههای با سطوح پروتئینی 15/26 و 32/28% تغذیه شدند، دارای بالاترین افزایش وزن بدن، ضریب رشد ویژه، درصد افزایش وزن بدن و بازده پروتئینی بودند (05/0>p). همچنین، میزان ضریب تبدیل این دو جیره نیز نسبت به دیگر جیرهها کاهش معنیداری داشت (05/0>p). میزان ضریب چاقی و درصد بازماندگی در تمامی تیمارها یکسان بود (05/0<p). در نهایت، این تحقیق نشان داد که افزایش پروتئین جیره تا میزان 15/28% باعث افزایش ضرایب رشد بچه ماهیان کپور شده و بیشتر از آن تأثیری در افزایش رشد نخواهد داشت.

https://janb.guilan.ac.ir/article_5008_447a01930a14a96cd6c510246978880d.pdf

دانشگاه گیلان تغذیه آبزیان 2980-8499 6 4 2020 12 21 The effect of turmeric (Curcuma longa) on blood parameters and histopathological study of liver, kidney and intestine in juvenile Stellate sturgeon (Acipenser stellatus) اثر پودر زردچوبه (Curcuma longa) بر شاخص های خونی و بررسی هیستوپاتولوژیک کبد، کلیه و روده در ماهی ازون‌برون (Acipenser stellatus) 11 24 5009 10.22124/janb.2021.19176.1129 FA الهام قلیان گروه شیلات، واحد بابل، دانشگاه آزاد اسلامی، بابل، مازندران سیدمهدی حسینی فرد گروه دامپزشکی، واحد بابل، دانشگاه آزاد اسلامی، بابل، مازندران شایان قبادی گروه شیلات، واحد بابل، دانشگاه آزاد اسلامی، بابل، مازندران رضا چنگیزی گروه شیلات، واحد بابل، دانشگاه آزاد اسلامی، بابل، مازندران حامد منوچهری گروه شیلات، واحد بابل، دانشگاه آزاد اسلامی، بابل، مازندران Journal Article 2020 09 03 The aim of this study is to evaluate the Effect of different levels of turmeric on diet on Blood indicators and histopathological examination of liver, kidney and intestine in Juvenile Sevryuga. In this regard, 120 specimens were distributed in 12 Treatments (45 ± 0.5g) and (26 ± 0.5cm). The fish were fed in 4 groups with 4 experimental diets containing different levels of turmeric including: 0, 0.5, 1 and 2% formulated. At the end of the course , blood indices and histopathological examination of liver, kidney and intestine were evaluated. Increasing the dose of turmeric in 2% of the diet increased the amount of hematocrit, hemoglobin, RBC, AST and ALT and the difference between treatments was significant (P 0.05). The results of MCV ٬ MCH and MCHC analysis showed that the amount of the mentioned indicators decreased with increasing the dose of turmeric and the difference between the treatments was significant (P تحقیق حاضر به منظور بررسی افزودن اثر سطوح مختلف زردچوبه در جیره بر روی شاخص های خونی و بررسی هیستوپاتولوژیک کبد، کلیه و روده در ماهی ازون برون به مدت 60 روز اجرا گردید.بدین منظور تعداد 120 عدد بچه ماهی با میانگین وزنی 5/0 ± 45 گرم و طول 5/0 ± 26 سانتی متر در 12 استخر سیمانی توزیع شدند. ماهیان در 4 گروه با 4 جیره آزمایشی محتوی سطوح مختلف زردچوبه شامل :0 ، 5/0 ، 1 و 2 درصد فرموله شده تغذیه شدند. تغذیه ماهیان دو دوره آزمایش 3 بار در روز و به میزان 3 درصد از وزن بدن صورت گرفت.در پایان دوره شاخص های خونی و بررسی هیستوپاتولوژیک کبد، کلیه و روده ارزیابی شد. افزایش دز در 2 درصد زردچوبه در جیره غذایی باعث افزایش میزان هماتوکریت ، هموگلوبین ،RBC ، AST و ALT شد و اختلاف بین تیمار ها معنی دار بود( 05/0 >P ).همچنین نتایج نشان داد که با افزایش میزان دز در 2 درصد زردچوبه میزان WBC و ALB افزایش پیدا کرد اما اختلاف معنی داری بین تیمار ها مشاهده نشد( 05/0 P ). همچنین مقایسه میانگین لنفوسیت٬ نوتروفیل٬ مونوسیت و ائوزونوفیل در تیمارهای مختلف نشان می دهد که با افزایش دز میزان لنفوسیت و نوتروفیل افزایش و ائوزونوفیل کاهش یافته بطوریکه بیشترین میزان آن ها مربوط به تیمار 3 میباشد و اختلاف بین تیمارها معنی دار نبود( 05/0

https://janb.guilan.ac.ir/article_5009_422cc36323fa21cf401372bef98529e7.pdf

دانشگاه گیلان تغذیه آبزیان 2980-8499 6 4 2020 12 21 Effect of diets containing Celmanax prebiotic on fillet quality of Oncorhynchus mykiss during refrigerated storage تأثیر جیره غذایی حاوی پری‌بیوتیک سلماناکس بر کیفیت فیله قزل‌آلای رنگین کمان طی نگهداری در یخچال 25 37 5019 10.22124/janb.2021.19269.1133 FA الیمرا نعیمی گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه زابل، زابل، سیستان و بلوچستان ابراهیم علیزاده گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه زابل، زابل، سیستان و بلوچستان حجت الله جعفریان گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه گنبدکاووس، گنبدکاووس، گلستان احسان احمدی فر گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه زابل، زابل، سیستان و بلوچستان Journal Article 2020 09 14 This study aimed to evaluate the fillet quality of rainbow trout, Oncorhynchus mykiss after feeding with different levels of Celmanax prebiotic. A total of 780 trout with an initial body weight of 18 ± 2 g were randomly distributed after adaptation to the experiment environment in tanks filled with 105 L spring water (65 fish per tank). Three experimental groups and control each with three replicates were considered. Trout were fed with diets containing 2 (T2), 4 (T4) and 6 (T6) g/kg prebiotic for eight weeks. Then, the fish were filleted and maintained in the refrigerator. The chemical parameters including TVB-N, PV, TBA, FFA, TVC and PTC were estimated in 0, 3, 6, 9, and 12 days of storage time. No significant differences were observed in experimental groups and control in free fatty acids content in fillet (p>0.05). The amounts of peroxide and thiobarbituric acid in experimental groups were lower than control. The amount of TVB-N increased in experimental groups compared to control. The total viable count and psychrophilic count of bacteria in the control group were higher than the experimental groups (p<0.05). The lowest counts of bacteria belonged to T6 (p<0.05). This study showed that the increased levels of Celmanax prebiotic in trout diet could increase shelf-life of fillet in the refrigerator. مطالعه حاضر با هدف ارزیابی کیفی فیله ماهی قزلآلای رنگینکمان پس از تغذیه با سطوح مختلف پریبیوتیک سلماناکس طراحی و اجرا شد. تعداد 780 قطعه بچه ماهی با میانگین وزنی 2 ± 18 گرم پس از تطبیق با محیط آزمایش به شکل کاملاً تصادفی با تراکم 65 عدد در مخازن با حجم 105 لیتر آب رهاسازی شدند. چهار تیمار شامل سه تیمار آزمایشی و یک تیمار شاهد (هر یک با سه تکرار) در نظر گرفته شد. ماهیان با جیره غذایی حاوی 2، 4 و 6 گرم (T6, T4, T2) در هر کیلوگرم پری‌بیوتیک سلماناکس، به مدت 8 هفته تغذیه شدند. پس از پایان دوره غذادهی، فیلهها جداسازی، و پس از بسته‌بندی در یخچال (4 درجه سانتیگراد) نگهداری شدند. فراسنجههای شیمیایی شامل پراکسید (PV)، تیوباربیتوریک اسید (TBA) و مجموع بازهای نیتروژنی فرار (TVB-N)، میکروبی (شمارش باکتریهای کل (TVC)، باکتری‌های سرماگرا (PTC) و ارزیابی حسی در روزهای صفر، 3، 6، 9 و 12 پس از نگهداری در یخچال اندازه‌گیری شدند. نتایج نشان داد که با افزایش زمان نگهداری میزان PV، BA و TVB-N فیله‌ها به‌طور معنی‌داری افزایش یافت (05/0>p)، اما این افزایش در تیمارهای حاوی سلماناکس به شکل معنیداری کمتر بود (05/0>p). میزان بار باکتریایی کل TVC)) و سرماگرا (PTC) نیز در گروه شاهد طی دوره نگهداری بالاتر از تیمارهای حاوی سلماناکس بود. پایینترین مقدار این شاخصها در T6مشاهده شد (05/0>p). این پژوهش نشان داد که افزایش سطوح مختلف پری‌بیوتیک سلماناکس در جیره غذایی سبب افزایش زمان ماندگاری فیله قزل‌آلای رنگین‌کمان هنگام نگهداری در یخچال می‌شود.

https://janb.guilan.ac.ir/article_5019_2cb8092bc628897c5cdec658650397d3.pdf

دانشگاه گیلان تغذیه آبزیان 2980-8499 6 4 2020 12 21 Application of dietary copepod, Acanthocyclops trajani in the first feeding of beluga larvae (Huso huso) استفاده از پاروپای Acanthocyclops trajani در تغذیه آغازین نوزاد فیل ماهی (Huso huso) 39 50 5016 10.22124/janb.2021.19274.1131 FA رحیمه رحمتی پژوهشکده اکولوژی دریای خزر، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، موسسه تحقیقات علوم شیلاتی، ساری، مازندران ابوالقاسم اسماعیلی فریدونی دانشکده علوم دامی و شیلات، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری، مازندران حسینعلی نوری مرکز بازسازی و حفاظت از ذخایر ژنتیکی آبزیان شهید رجایی، اداره کل شیلات مازندران، ساری، مازندران Journal Article 2020 08 18 This study was carried out regarding the effects of cyclopoid copepod Acanthocyclops trajani on first feeding of beluga larvae (Huso huso). The treatments comprised a control diet containing Artemia naupli and Daphnia magna and a combined diet containing Artemia naupli, Daphnia magna and A. trajani. The results of this study indicated that the average length, body weight and specific growth rate in larvae of control and combined diets were not significantly different. In spite of the fact that, A. trajani was significantly different in the amount of n-3 fatty acids in comparison with the other live feeds in this study, but indicated more effectiveness in survival rates (80%) of beluga larvae, as a supplement. Furthermore, the combined diet was significantly different in DHA, in comparison with control diet. This study indicated that freshwater copepod is potential supplemental live food, to increase nutritional value from the point of view in terms of essential fatty acids and survival rate of valuable fish larvae such as beluga. این مطالعه بر تأثیر استفاده از غذای زنده سیکلوپوئید پاروپای Acanthocyclops trajani در تغذیه آغازین نوزاد فیل ماهی (Huso huso) انجام شد. رژیم های غذایی مورد آزمون شامل ترکیب Artemia naupli و Daphnia magna (گروه شاهد) و ترکیبArtemia naupli ، Daphnia magna و A. trajani (تیمار ترکیبی) بودند. نتایج این مطالعه نشان داد که طول، وزن بدن و میانگین سرعت رشد ویژه در گروه شاهد و تیمار ترکیبی تفاوت معنیداری نداشتند. A. trajani به عنوان یک مکمل رژیم غذایی، با وجود تفاوت معنیدار در میزان اسیدهای چرب n-3 در مقایسه با دیگر موجودات زنده در این مطالعه، تأثیر بیشتری بر میزان بقای نوزادان (80%) نشان داد. علاوه بر این، تفاوت معنیداری در اسید چرب ضروری DHA در نوزادان تغذیه شده از رژیم ترکیبی در مقایسه با رژیم شاهد وجود داشت. این مطالعه نشان داد که پاروپای آب شیرین به عنوان یک غذای زنده مکمل، قابلیت افزایش ارزش غذایی را به لحاظ داشتن اسیدهای چرب ضروری و بالا بردن درصد بقا در نوزاد ماهیان با ارزشی چون فیل ماهی دارد.

https://janb.guilan.ac.ir/article_5016_964b53137dffe311bb3a3204710b0d11.pdf

دانشگاه گیلان تغذیه آبزیان 2980-8499 6 4 2021 09 25 Effects of lysophospholipid on utilizing different sources and levels of carbohydrate in rainbow trout (Oncorhynchus mykiss) diet تأثیر لیزوفسفولیپید بر استفاده از منابع و سطوح مختلف کربوهیدرات در جیره قزل آلای رنگین کمان Oncorhynchus mykiss 51 64 5075 10.22124/janb.2021.19850.1138 FA بتول ادهمی گروه شیلات، دانشکده علوم دامی و شیلات، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی، ساری، مازندران عبدالصمد کرامت دانشکده علوم دامی و شیلات، گروه شیلات، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری،مازندران، ایران حسین اورجی گروه شیلات، دانشکده علوم دامی و شیلات، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی، ساری، مازندران محمد کاظمی فرد گروه علوم دامی، دانشکده علوم دامی و شیلات، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی، ساری، مازندران سلیمان محجوب گروه بیوشیمی بالینی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی، بابل، مازندران Journal Article 2020 09 04 The aim of the present study was to investigate the effects of dietary lysophospholipid and carbohydrates (rye and corn meal) on growth performance, blood and biochemical parameters in rainbow trout. So, 480 fish (6.70 ± 0.99 g in weight) were fed with experimental diets containing 100 g/kg corn, 250 g/kg corn, 100 g/kg corn + 9 g/kg lysophospholipid, 250 g/kg corn + 9 g/kg lysophospholipid, 100 g/kg rye, 250 g/kg rye, 100 g/kg rye + 9 g/kg lysophospholipid and 250 g/kg rye + 9 g/kg lysophospholipid in triplicate. The experimental design was a 2 × 2 × 2 factorial arrangement. Results of growth performance demonstrated elevating in final weight, specific growth rate and feed intake in Tcorn100+lyso and Tray100+lyso, whereas Tcorn250+lyso and Tray250+lyso contrarily led to lower growth performance (p<0.05). Also, RBC and hematocrit indicated interaction effects between diet × lysophospholipid and lysophospholipid × carbohydrate level (p<0.05). RBC and hematocrit were elevated in Tcorn100+lyso and Tray100+lyso (p<0.05). Comparative results of biochemical parameters showed reaction effects of cholesterol between diet × lysophospholipid (p<0.05). Cholesterol values reduced by adding lysophospholipid to different levels of rye and corn and also higher value was observed in Tcorn100+lyso and Tray100+lyso compared to Tcorn250+lyso and Tray250+lyso (p<0.05). It seems that rainbow trout has potency of using 250 g rye and corn in diet containing fat powder without lysophospholipid, while lysophospholipid negatively affects this level of carbohydrates. However, lysophospholipid helps enhancing growth and erythropoiesis in the levels of 100 g rye and corn. هدف از مطالعه حاضر، بررسی تأثیر استفاده از لیزوفسفولیپید بر سطوح مختلف منابع کربوهیدراتی (چاودار و ذرت) بر رشد، فراسنجههای خونی و سرمی قزلآلای رنگینکمان بود. 480 قطعه بچهماهی (99/0 ± 7/26 گرم) با جیرههای آزمایشی شامل ذرت 100، ذرت 250، ذرت 100 + لیزو، ذرت 250 + لیزو، چاودار 100، چاودار 250، چاودار 100+ لیزو و چاودار 250+ لیزو در سه تکرار تغذیه شدند. آنالیز 2 × 2 × 2 فاکتوریل برای تعیین اثرات متقابل منبع کربوهیدرات، سطح و لیزوفسفولیپید استفاده شد. نتیجه رشد نشان داد وزن نهایی، نرخ رشد ویژه و غذای مصرفشده در تیمارهای تغذیهشده با 100 گرم ذرت و چاودار با افزودن لیزوفسفولیپید افزایش پیدا کردند، اما برعکس افزودن لیزوفسفولیپید در جیرههای حاوی 250 گرم از این کربوهیدراتها سبب کاهش این مقادیر شد (05/0p<). تعداد گلبول قرمز و هماتوکریت اثرات متقابلی را بین جیره × لیزو و لیزو × سطح نشان دادند (05/0p<). در سطح 100 ذرت تعداد گلبول قرمز و هماتوکریت با افزودن لیزو افزایش یافت (05/0p<). همچنین، اثر متقابلی بین جیره × لیزو در شاخص کلسترول مشاهده شد (05/0p<). مقادیر کلسترول با افزودن لیزو به سطوح مختلف چاودار و ذرت کاهش یافت و در جیرههای فاقد لیزوفسفولیپید در جیرههای حاوی 100 گرم منابع کربوهیدرات بالاتر از سطح 250 گرم بود (05/0p<). به نظر میرسد قزلآلای قابلیت استفاده از 250 گرم چاودار و ذرت را در جیره حاوی پودر چربی بدون لیزوفسفولیپید داشته باشد و لیزوفسفولیپید اثر منفی در این سطح دارد، در حالی که در سطح 100 گرم ذرت و چاودار به افزایش رشد و تحریک خونسازی کمک کرده است.

https://janb.guilan.ac.ir/article_5075_4986dd28a14124d7b1d486166b52eefb.pdf

دانشگاه گیلان تغذیه آبزیان 2980-8499 6 4 2020 12 21 Evaluating the water quality changes and formation of Bio-Floc in a zero-exchange water of common carp (Cyprinus carpio) culture system using different ratios of carbon to nitrogen (C:N) به کارگیری نسبت های مختلف کربن و نیتروژن ورودی به یک سازگان مدار بسته پرورش کپور معمولی (Cyprinus carpio) بدون تعویض آب و بررسی روند تغییرات کیفی آب و تشکیل رشته های زیستی (Bio-Floc) 65 83 5077 10.22124/janb.2021.18896.1123 FA راحیل حسینی فر گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج، البرز غلامرضا رفیعی گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج، البرز احمدعلی پوربابایی گروه خاکشناسی، دانشکده علوم خاک، دانشگاه تهران، کرج، البرز Journal Article 2020 09 07 The Bio-Floc has more efficacies compared to fixed Bio-film for removing the nitrogen compounds in water recirculating fish culture system. In this trial, a completely randomized experimental design was run to evaluate the roles of three different ratios of carbon to nitrogen (C:N) including 10 (treatment 10 = T10), 15 (T15) and 20 (T20), into the carp culture systems on growth and water quality. The mean individual weight was significantly higher in T20 compared to the other treatments. At the end of the experiment, the fish attained from 70 to 552.8, 704.7 and 708.8 g in T10, T15 and T20, respectively. The FCR, ammonia and nitrate concentrations were significantly higher in T10 compared to the other treatments (p<0.05). Concentration of ammonia in T10, T15 and T20 were 78, 29.9 and 29.9 mg/L, respectively. A depletion trend was recorded in pH in all treatments during the experimental period. The electrical conductivity (EC) and Bio-Floc formation rate increased in all treatments and was significantly higher in T20. The EC of water were 1327.5, 1419.83 and 1419.83 mmos/cm in T10, T15 and T20, respectively. The rates of Bio-Floc reached to 71, 143, 163 mL/L in T10, T15 and T20, respectively. The results of this experiment indicated that using molasses to adjust C:N ratio of water at 20, enhances formation of Bio-Floc, carp growth rate and water quality in a zero-exchange water system. بهکارگیری فناوری سوسپانسیون فعال متکی بر عملکرد رشته‏های زیستی (Bio-Floc)، عملکرد بهتری را در حذف ترکیبات نیتروژندار در سامانه‏های مداربسته دارد. لذا، در یک طرح آماری کاملاً تصادفی شامل سه تیمار با نسبتهای مختلف کربن به نیتروژن (C:N) و نسبتهای 10، 15 و 20 به مخازن پرورشی ماهی کپور، این عملکرد ارزیابی شد. نتایج نشان داد که افزایش وزن انفرادی در تیمار 10 بهطور معنیدار پایینتر از تیمارهای 15 و 20 بود (05/0p<). وزن بچهماهیان از 70 گرم در تیمارهای 10، 15 و 20 به ترتیب به 8/552، 7/704 و 8/708 گرم رسید. ضریب تبدیل غذایی و مقدار آمونیاک و نیترات در تیمار 10 به طور معنیدار بالاتر از تیمارهای 15 و 20 بود (05/0>p). مقدار آمونیاک در تیمارهای 10، 15 و 20 بهترتیب mg/L 78، 9/29 و 9/29 در پایان آزمایش بود. روند کاهشی pH در همه تیمارها تا پایان آزمایش مشاهده شد و در تیمار 20 کمترین مقدار را نشان داد. با شروع آزمایش یک روند افزایشی در هدایت الکتریکی آب (EC) و تولید فلاک (FV) تا پایان آزمایش دیده شد و در تیمار 20 بیشتر بودند (05/0>p). در پایان آزمایش، مقدار EC به ترتیب در تیمارهای 10، 15 و 20 به ترتیب 50/1327، 83/1419و 83/1419 میلیموس بر سانتیمتر، تولید فلاک به ترتیب mL/L 71، 11/143 و 163، مقدار بیوفلاک به ترتیب mL/L 71، 143 و 163 رسید. نتایج این آزمایش نشان داد که در بکارگیری ملاس برای تنظیم نسبت کربن به نیتروژن، نسبت 20 شرایط بهتری را برای رشد ماهی کپور، شرایط کیفی آب و تولید رشته های زیستی در سامانه بدون تعویض آب ایجاد میکند.

https://janb.guilan.ac.ir/article_5077_708df869e6419432b6190e3c071a69c8.pdf